Umundurowanie

Mundury pielęgniarskie w armii USA nie zmieniły się wiele od końca I wojny światowej do początku II wojny światowej. Przez cały ten okres, ubiór pielęgniarki w armii składał się z białego popelinowego fartucha do pracy w szpitalu oraz opcjonalnie z oliwkowego munduru wyjściowy, podobnego do tego noszonego przez mężczyzn. W momencie kiedy Korpus Pielęgniarek zaczął się rozrastać w odpowiedzi na trudną sytuację międzynarodową i zagrożenie kolejną wojną, opracowanie nowych części umundurowania dla kobiet stało się sprawą bardzo istotną.

Pierwotny wzór oliwkowego munduru wyjściowego dla pielęgniarek został zaprojektowany w oparciu o męską posturę ciała. Na początku lat ’40 ich fason nie wpasowywał się już w panujące wówczas trendy w modzie – ubrania nie dopasowywały się do kobiecej sylwetki i były szyte w niemodnych kolorach. Jeszcze przed dołączeniem się Stanów Zjednoczonych do II wojny światowej nie istniały przepisy, które wprowadzałyby obowiązek ciągłego noszenia munduru przez pielęgniarki na służbie, toteż kobiety często rezygnowały z niemodnego munduru na rzecz cywilnych ubrań. Obawiano się, że pozostanie przy niepopularnych mundurach na czas wojny może źle wpłynąć na morale kobiet. Tym sposobem, pod koniec 1940r. wprowadzono nowy dwutonowy niebieski mundur wyjściowy. Była to pierwsza z wielu zmian, które objęły kobiece umundurowanie.

Pielęgniarki w trakcie przymierzania nowych sortów mundurowych: HBT i fartucha szpitalnego w biało-brązowe pasy. Oba zostały zaprojektowane z myślą o pielęgniarkach wysyłanych na służbę poza Stanami Zjednoczonymi.

W trakcie trwania II wojny światowej opracowano bardziej praktyczne i wytrzymałe mundury szpitalne, przeznaczone do użytku na zagranicznych teatrach działań wojennych. Dodatkowo, pielęgniarki na służbie w różnych zakątkach świata wymagały zaopatrzenia w specjalistyczne części umundurowania, które sprawdzałyby się w różnych klimatach (zarówno w tropikach, jak i w ekstremalnie niskich temperaturach). Warunki polowe blisko frontu stworzyły zapotrzebowanie na wprowadzenie odpornego na zabrudzenia i przetarcia sortu mundurowego, który jednocześnie zapewniałby w pewnym stopniu ochronę przed atakiem gazowym.

Zaprojektowanie i uszycie nowych sortów mundurowych dla pielęgniarek, które byłyby jednocześnie funkcjonalne i modne, okazało się niełatwym zadaniem. Kiedy Stany dołączyły się do wojny, Korpus Kwatermistrzowski armii amerykańskiej był zupełnie nieprzygotowany do zaprojektowania kobiecych mundurów. Projektanci i dostawcy materiałów nie posiadali doświadczenia w tworzeniu damskiej garderoby i musieli się ciężko napracować zanim otrzymali satysfakcjonujące wzory. Niepraktyczne materiały nie były komfortowe w użytkowaniu i często kurczyły się przy praniu. Wiele krojów nie było przystosowanych do kobiecej sylwetki. Rozmiary dzieliły się tylko na: L (long – długi), R (regular – standardowy) i S (short – krótki). Nie wzięto pod uwagę faktu, że w przypadku kobiet wymiary klatki piersiowej lub bioder mogą się znacznie od siebie różnić. Wprowadzono wiele poprawek zanim zaczęto produkcję na szeroką skalę. Co więcej, pielęgniarki miały obowiązek noszenia wcześniejszych, źle uszytych mundurów, zanim dostarczono im ulepszone wersje.

Zaprojektowanie odpowiednich mundurów dla kobiet okazało się być jednym problemem. Zaopatrzenie tysięcy pielęgniarek, które na ochotnika dołączyły do armii po 7 grudnia 1941r. w pełne sorty mundurowe było kolejnym ciężkim zadaniem. Racjonowanie towarów na czas wojny, niedostępność niektórych materiałów, brak siły roboczej i warunków do pracy często skutkowały w opóźnieniach w zaopatrzeniu.  Niektóre części umundurowania, np. buty często przydzielano w niepasujących rozmiarach, właśnie z powodu problemów w dostawie. W trakcie pierwszych lat wojny w ogóle nie posiadano odpowiednich mundurów dla pielęgniarek służących w tropikalnym i arktycznym klimacie. W tego typu sytuacjach kobiety często uciekały się do noszenia męskich mundurów w za dużych rozmiarach.

Aby oszczędzić środki i przyspieszyć dostawę, pod koniec 1942r. Departament Armii zdecydował się ujednolicić większość części umundurowania noszonego przez pielęgniarki z Army Nurse Corps z tymi, noszonymi przez kobiety w stopniu oficera z Women’s Auxiliary Army Corps (później przemianowanego na Women’s Army Corps). Nowa polityka mundurowa zakładała zaprojektowanie jednego kroju umundurowania dla obu kobiecych formacji, która umożliwiałaby w niektórych przypadkach przydzielania tych samych sortów mundurowych dla kobiet z ANC i WAC. Jedynie kilka odmiennych elementów jak czapka, torebka i insygnia odróżniały personel dwóch organizacji, w przypadku, kiedy noszony był ten sam sort mundurowy. Pielęgniarki nie przyjęły z entuzjazmem nowego rozporządzenia w sprawie umundurowania, ponieważ w przeciwieństwie do nowo ustanowionego WAAC, ANC posiadało wieloletnią tradycję. Kobiety bały się, że tak duże podobieństwa w mundurach obu formacji spowodują problemy w ich odróżnieniu.

Nowe mundury oficerskie dla ANC (z prawej i lewej) i WAC (w środku).

Nowe mundury oficerskie dla ANC (z prawej i lewej) i WAC (w środku).

Trudna droga do zaopatrzenia Korpusu Pielęgniarek w odpowiednie, praktyczne i stylowe mundury trwała przez większość czasu trwania wojny i często sprawiała problemy kobiecej części armii. Zanim jednak wojna dobiegła końca, wszystkie pielęgniarki zaopatrzone były w wytrzymałe, dobrze wyglądające i spełniające oczekiwania kobiet umundurowanie.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s