Insygnia

  1. Nakrycie głowy
  • Czapki

Pierwsza wersja czapki „service cap”, produkowana od 1941r., z założenia nie miała posiadać żadnych insygniów ze względu na fabrycznie umieszczoną kokardkę. Mimo to, wiele kobiet przypinało do czapki kaduceusz lub godło USA, aby podkreślić swój status pielęgniarki i przynależność do Armii.

Pierwszy typ czapki „service cap” bez insygniów.
Lt. Alice C. Boehret

Czapka „service cap” z przymocowanym godłem USA.

Kaduceusz przypięty do kokardy na czapce „service cap”.

Po wprowadzeniu nowego typu czapki, która nie posiadała już kokardy, oficjalnie zatwierdzono noszenie na czapce godła USA. W podobny sposób godło nosili mężczyźni oficerowie. Godło miało 2 3/8 cala wysokości.

Godło USA umieszczane na czapkach odzwierciedlało status oficera pielęgniarki.

Godło USA umieszczane na czapkach odzwierciedlało status oficera pielęgniarki.

Godło USA umiejscowione na drugim typie czapki „service cap”.

  • Furażerki

Przed dołączeniem Stanów Zjednoczonych do II wojny światowej, pielęgniarki nosiły furażerki pozbawione wszelkich odznaczeń. Rozporządzenie Armii AR 600-40 z 28 sierpnia 1941r. wprowadziło obowiązek noszenia na furażerkach kaduceusz, przypięty z lewej strony, w odległości 1 cala od frontu nakrycia głowy.

Pielęgniarka Janet Froome posiada kaduceusz przypięty do furażerki.

W kwietniu 1943r., już w trakcie trwania wojny, rozporządzenie z 1941r. zostało zmienione. Od tej pory zamiast kaduceusza pielęgniarki musiały przypinać do furażerki stopień wojskowy. Zmiana ta ujednoliciła sposób noszenia furażerek wśród kobiet i mężczyzn.

2nd Lt. Margueritte Mary Winkler Churchill, zgodnie z nowymi zasadami, ma przypięty do furażerki stopień podporucznika.

Umiejscowienie stopnia na furażerce.

Umiejscowienie stopnia na furażerce.

2. Kołnierz i klapy

Pielęgniarki, jako że posiadały status oficera, nosiły na mundurze parę wyciętych, złotych liter „U.S.”. Mierzące prawie pół cala (7/16) litery były przyczepiane po dwóch stronach kołnierza marynarki, w identyczny sposób jak robili to mężczyźni oficerowie.

Insygnia "U.S" miały na celu identyfikować narodowość pielęgniarki.

Insygnia „U.S” miały na celu identyfikować narodowość pielęgniarki.

Oprócz insygniów „U.S”, pielęgniarki nosiły na kołnierzu marynarki złoty kaduceusz z literą „N” (N – Nurse, czyli po ang. pielęgniarka). Korpus pielęgniarek miał swój własny wzór insygniów, który składał się ze skrzydlatego kaduceusza, na którym widniały dwa węże i litera „N”. Insygnia te miały wysokość jednego cala.

Kaduceusz pielęgniarski z literą "N".

Kaduceusz pielęgniarski z literą „N”.

Podczas II wojny światowej istniało kilka wzorów pielęgniarskiego kaduceusza, który różnił się szerokością skrzydeł i kolorem litery „N”. Wynikało to z faktu, że każdy producent insygniów wykonywał je trochę inaczej.

W różnych okresach wojny produkowano insygnia o innych kolorach litery "N".

W różnych okresach wojny produkowano insygnia o innych kolorach litery „N”.

Podczas II wojny światowej zatwierdzono brązowy kolor litery „N”, który nawiązywał do przedwojennych standardów. Często jednak, szczególnie we wczesnej fazie wojny, spotkać można było pielęgniarki noszące np. białe insygnia, popularne w latach ’20. Nie był to jednak oficjalnie zatwierdzony rodzaj kaduceusza.

Na marynarce munduru wyjściowego insygnia „U.S” były umiejscowione po obu stronach kołnierza, podczas gdy kaduceusz z literą „N” przypinano na obu klapach.

Umiejscowienie insygniów na marynarce munduru wyjściowego.

Umiejscowienie insygniów na marynarce munduru wyjściowego.

W przypadku sukienki „off-duty”, białych mundurów szpitalnych i peleryn (1942/1943) kaduceusz z literą „N” przyczepiano z lewej strony kołnierza, a litery „U.S” z prawej strony.

Umiejscowienie insygniów na sukience "off-duty".

Umiejscowienie insygniów na sukience „off-duty”.

Na koszulach, w przypadku jeśli kurtka była zdjęta, na późniejszych mundurach szpitalnych i pelerynach (1944/1945) z lewej strony kołnierza przyczepiano kaduceusz, a z prawej stopień wojskowy.

Umiejscowienie insygniów na koszuli (powyżej) i na pelerynie (poniżej).

Umiejscowienie insygniów na koszuli (powyżej) i na pelerynie (poniżej).

Warto zapamiętać, iż insygniów nie noszono na kołnierzach i klapach płaszczy i kurtek.

3. Stopnie wojskowe

Na początku wojny pielęgniarki posiadały jedynie relatywne stopnie oficerów, które obejmowały stopnie od podporucznika (2nd Lt.) do majora. Najwyższy wówczas stopień posiadała głównodowodząca Army Nurse Corps. W grudniu 1942r. gamę stopni dostępnych dla pielęgniarek rozszerzono o podpułkownika i pułkownika. Najwyższy stopień w dalszym ciągu zarezerwowany był dla dowodzącej korpusem.

Rysunek przedstawiający stopnie wojskowe przysługujące pielęgniarkom od 1942r.

Rysunek przedstawiający stopnie wojskowe przysługujące pielęgniarkom od 1942r.

Pielęgniarki otrzymały status oficera równoważny do tego przyznawanego mężczyznom w czerwcu 1944r., jednak jedynie na okres trwania wojny plus sześć miesięcy.

Stopnie wojskowe były metalicznymi insygniami produkowanymi w odpowiednich dla określonej rangi kolorach – złotym lub srebrnym. Stopnie były przypinane do naramienników mundurów w ten sam sposób, który obowiązywał mężczyzn.

Przykładowe insygnia oznaczające stopnie wojskowe przysługujące pielęgniarkom, od lewej: podporucznik (2nd Lt.), porucznik (1st Lt.), kapitan, major i podpułkownik.

Przykładowe insygnia oznaczające stopnie wojskowe przysługujące pielęgniarkom, od lewej: podporucznik (2nd Lt.), porucznik (1st Lt.), kapitan, major i podpułkownik.

Insygnia określające stopień wojskowy pielęgniarki przypinano również do naramienników sukienki „off-duty”, płaszczy, kurtki M41 i M43. Dozwolone były również haftowane stopnie. Dodatkowo, insygnia te przypinano po prawej stronie kołnierza peleryny, munduru szpitalnego i koszuli, w wypadku gdy kurtka była zdjęta.

Umiejscowienie insygniów na marynarce munduru wyjściowego ANC.

Umiejscowienie insygniów na marynarce munduru wyjściowego ANC.

Przykład haftowanego stopnia porucznika na kurtce B-17. Naszyte stopnie miały zapobiegać ewentualnemu zaplątaniu się linek spadochronu, tak jak mogło się stać w przypadku odstających insygniów.

Przykład haftowanego stopnia porucznika na kurtce B-17. Naszyte stopnie miały zapobiegać ewentualnemu zaplątaniu się linek spadochronu, tak jak mogło się stać w przypadku odstających insygniów.

4. Rękawy

Pielęgniarki miały możliwość noszenia na ramieniu naszywki oznaczającej jednostkę, do której były przypisane. Armia Stanów Zjednoczonych podczas II wojny światowej była podzielona na najwyższym szczeblu na trzy składowe. Z dniem 9 marca 1942r. były to: Army Air Forces, Army Ground Forces i Services of Supply (później przemianowane na Army Service Forces). W ramach tych trzech komponentów, pielęgniarki były przydzielane do szpitali i innych jednostek medycznych przypisanych do Army Ground Forces lub podległym im armiom i grupom armii; Army Service Forces i podrzędnym punktom dowodzenia lub do Army Air Forces i poszczególnym siłom powietrznym.

Naszywki noszone przez personel przypisany do General HQ, zanim został przypisany do poszczególnych korpusów, dowództw lub dywizji.

Naszywki noszone przez personel przypisany do General HQ, zanim został przypisany do poszczególnych korpusów, dowództw lub dywizji.

W ramach jednostek, które posiadały zatwierdzone insygnia naramienne (shoulder sleeve insignia – SSI), popularnie nazywane naszywkami, pielęgniarki miały prawo nosić odpowiednie naszywki na lewych rękawach swoich mundurów. Naszywki przyszywano do marynarek mundurów wyjściowych, kurtek polowych, płaszczy i koszul (jeśli były noszone bez kurtki). Górna krawędź naszywki powinna znajdować się w odległości pół cala od górnego szwu rękawa.

Elizabeth Emmons Gussak z naszywką oznaczającą China-Burma-India (CBI) HQ.

Elizabeth Emmons Gussak z naszywką oznaczającą China-Burma-India (CBI) HQ, czyli kwaterę główną teatru działań w Chinach, Birmie i Indiach.

Przykładowe naszywki kwater głównych różnych teatrów działań wojennych.

Przykładowe naszywki kwater głównych różnych teatrów działań wojennych.

Krótko po zakończeniu II wojny światowej, Armia wydała rozporządzenie z 31 października 1945r., które zezwalało (lecz nie wymagało) członkom Armii na noszenie na prawym ramieniu naszywki jednostki, w której dana osoba służyła w trakcie wojny. Przepis ten jednak ograniczał się do tylko jednej naszywki (w przypadku gdy osoba była przydzielona do różnych jednostek, miała prawo wyboru naszywki) na każde ramię i nie zezwalał na noszenie tej samej naszywki na obu rękawach.

5. Odznaka pielęgniarki ewakuacji powietrznej – Flight Nurse

Kiedy w lutym 1943r. pierwsza grupa pielęgniarek ukończyła szkolenie w ewakuacji powietrznej, Generał Brygady David N. W. Grant, armijny chirurg i mówca, wykonał dobroczynny gest i odpiął swoją odznakę chirurga w kształcie skrzydełek i przypiął ją na mundurze pielęgniarki, która ukończyła kurs z najlepszymi wynikami. Zapowiedział wtedy, iż wszystkie pielęgniarki ewakuacji powietrznej otrzymają podobne odznaczenia po ukończonym szkoleniu. Obietnica została dotrzymana i w grudniu 1943r. oficjalnie wprowadzono do użytku odznakę pielęgniarki „powietrznej”. Skrzydełka z literą „N” były nazywane Army Air Forces Flight Nurse Badge.

Odznaki pielęgniarek ewakuacji powietrznej. Z lewej widnieje pierwszy typ, złoty, wprowadzony w 1943r. Pod koniec 1944r. kolor skrzydełek zmieniono na srebrny.

Odznaki pielęgniarek ewakuacji powietrznej. Z lewej widnieje pierwszy typ, złoty, wprowadzony w 1943r. Pod koniec 1944r. kolor skrzydełek zmieniono na srebrny.

Pielęgniarka ewakuacji powietrznej posiadała naszywkę Army Air Force i skrzydełka przypiętę nad lewą kieszenią.

Pielęgniarka ewakuacji powietrznej posiadała naszywkę Army Air Force i skrzydełka przypiętę nad lewą kieszenią.

6. Lata służby

Pielęgniarki miały możliwość noszenia naszywek oznaczających długość odbytej służby za granicą. Te materiałowe belki były wykonane w złotym kolorze. Każda belka była przyznawana za sześć miesięcy spędzonych na służbie poza terytorium kontynentalnych Stanów Zjednoczonych w okresie od 7 grudnia 1941r. do 2 września 1946r. włącznie. Alaska była wówczas uznawana za terytorium poza USA.

Umiejscowienie belek na lewym rękawie przyznanawanych za odbytą służbę za granicą.

Umiejscowienie belek na lewym rękawie przyznawanych za odbytą służbę za granicą.

1st Lt. Alfreada Muchalight pokazuje swoje sześć belek oznaczających trzy lata służby za granicą. W dniu 8 maja 1945 (VE-Day) była pielęgniarką z najdłuższym stażem służby poza USA.

1st Lt. Alfreada Muchalight pokazuje swoje sześć belek oznaczających trzy lata służby za granicą. W dniu 8 maja 1945 (VE-Day) była pielęgniarką z najdłuższym stażem służby poza USA.

7. Honorable Discharge Emblem – Odznaka zwolnienia ze służby

Odznaka zwolnienia ze służby była noszona na mundurze każdej osoby zwolnionej ze służby. Jako, iż była to odznaka honorowa, noszono ją na prawej piersi, tuż nad kieszenią każdego wyjściowego munduru przez cały okres zwolnienia. Na naszywce widniał złoty orzeł skierowany w prawą stronę, z rozpostartymi skrzydłami i otoczony okręgiem. Tło naszywki różniło się w zależności od koloru materiału danego umundurowania. W identyczny sposób zaprojektowana była złota przypinka, którą personel Armii dostawał do noszenia na kołnierzu cywilnych ubrań.

Odznaka zwolnienia ze służby przeznaczona do noszenia na mundurze (poniżej) i złota przypinka na ubrania cywilne (powyżej).

Odznaka zwolnienia ze służby przeznaczona do noszenia na mundurze (poniżej) i złota przypinka na ubrania cywilne (powyżej).

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s